چرا برای انتخاب رهبری نمیتوان همه پرسی داشت؟ ⁉️

 امیر مومنان _علیه السلام_ اینگونه پاسخ می دهند:

اگر شرط انتخاب رهبر، حضور تمامي مردم باشد؛ هرگز راهي براي تحقّق آن وجود نخواهد داشت!
بلكه آگاهان داراي صلاحيّت و رأي، و اهل خبره (خبرگان ملّت)؛ رهبر را انتخاب مي كنند، كه عمل آنها نسبت به ديگر مسلمانان نافذ است!
/خطبه 173/

 اي مردم!

سزاوارترين اشخاص به رهبری، آن كسي است كه در تحقّق حكومت نيرومندتر، و در آگاهي از فرمان خدا داناتر باشد؛
تا اگر آشوب گري به فتنه انگيزي برخيزد، به حق باز گردانده شود؛ و اگر سرباز زد با او مبارزه شود !
/خطبه 173/

 امام در این کلام به دو رکن اساسى که يکى جنبه علمى دارد و ديگر جنبه عملى، اشاره کرده است:
از نظر علمى بايد از همه آگاه تر باشد و از نظر عملى در امر مديريت از همه قوى تر❗️

 بسيارند کسانى که عالمند، ولى مدير نيستند و يا مديرند و عالم نيستند و تا اين دو دست به دست هم ندهد، اداره صحيح جامعه امکان پذير نيست❗️

 تجسم حقیقت، امیر مومنان _علیه السلام_ فرمودند:

بدانيد ميان حق و باطل بيش از چهار انگشت فاصله نيست!
(سپس امام انگشتان خودرا جمع کرد و در ميان گوش و چشم خود -در کنار صورت- قرار داد و فرمود: )
باطل آن است که بگويى : شنيدم؛ و حق آن است که بگويى ديدم!
/خطبه 141/

 اگر مردم جهان همين جمله امام را عمل کنند، به يقين خوش بينى جای سوء ظن، و اعتماد جاى بى اعتمادى، و محبّت جاى نفرت و کينه توزى را خواهد گرفت!
و شايعات بى اساس درباره اشخاص و گروهها از رونق خواهد افتاد؛ و شايعه پردازان هرگز به اهداف شوم خود نخواهند رسيد!

 امام جان، امیر مومنان _علیه السلام_ فرموده اند:

⚡️ اى مردم ! هر کس از برادر مسلمانش، استوارى در دين و راه صحيح را مشاهده کند، بايد به سخنانى که اين و آن در نکوهش او مى گويند گوش فرا ندهد!
همانگونه که تیر انداز گاه تیرش به خطا میرود؛ سخنان باطل نیز فراوان گفته می شود؛ و باطل نابود خواهد شد!
/خطبه 141/

ﻫﺮ ﻛﻪ ﻣﻲ‌ﺩﺍﻧﺪ ﻛﻪ ﻳﺎﺭﺵ مومن است
ﺍﺳﺖ ﻛﺮﺩﺍﺭﺳﺖ ﻭ ﺩﻳﻨﺶ متقن است
ﺧﻮﺩ ﻧﺒﺎﻳﺪ ﮔﻮﺵ ﺳﺎﺯﺩ ﺑﺮ ﻓﻀﻮﻝ
ﮔﺮ ﺑﺪﺵ ﮔﻔﺘﻨﺪ ﻧﻨﻤﺎﻳﺪ ﻗﺒﻮﻝ !

 روز قيامت که مى شود؛ بنده اى را در صحنه محشر حاضر مى کنند و در حضور خداى متعال مى ايستد و خداوند دستور مى دهد او را به سوى آتش دوزخ ببرند!

عرضه مى دارد: خداوندا! دستور دادى مرا به سوى دوزخ ببرند در حالى که قرآن مى خواندم (و به قرآن عمل مى کردم)!

خدا مى فرمايد: بنده من! نعمت هايى به تو عرضه داشتم و تو شکر نعمت نگزاردى!

عرضه مى دارد: پروردگارا! تو فلان نعمت را به من دادى و من فلان گونه شکر آن را ادا کردم و نعمت ديگرى به من دادى شکر آن را نيز گزاردم و پيوسته نعمت ها را ذکر مى کند و شکرگزارى آنها را !

خداى متعال مى فرمايد: بنده من راست مى گويى; ولى تو شکرگزارى در برابر کسى که واسطه نعمت بر تو بود نداشتى!

 و من به ذات مقدسم سوگند خورده ام که شکر بنده اى را نپذيرم که در برابر واسطه ی نعمت من به خلقم شکرگزار نباشد‼️