امام صادق علیه السلام فرمودند:
شیطان گفته همه مردم در قبضه حکومت من هستند جز 5 کس :

 کسی که با نیت صحیح در هر کاری بر خدا توکل کند.

 آنکه شبانه روز به هنگام ثواب و خطا بسیار یاد خدا باشد.

 کسی که هرچه برای خود می پسندد برای دیگران هم بپسندد.

 آنکه به هنگام مصیبت صبر کند.

 کسی که به قسمت الهی راضی باشد و غم روزی نخورد.

 نصایح صفحه ۲۲۵

زبان خردمند
حضرت علی (ع) درباره تفاوت سخن گفتن عاقل با احمق مى‌فرمایند:
« لِسانُ الْعاقِلِ وَرَاءَ قَلْبِهِ وَ قَلْبُ الْاَحْمَقِ وَراءَ لِسانِهِ زبان خردمند در پسِ دل اوست و دل نادان، پسِ زبان او .»
مرحوم سید رضى ( ذیل این فرمایش گهربار مى‌فرماید):
این از معناهاى شگفت و شریف است و مقصود امام(ع) این است كه خردمند زبان خود را رها نكند، تا كه با دل خویش مشورت كند و با اندیشه خود رأى دهد. در مقابل، نادان را آن‌چه بر زبان آید و گفته‌اى كه بدان دهن گشاید، بر اندیشیدن و رأى درست را ارائه دادن مقدم دارد؛ پس چنان است كه گویى زبان خردمند، پیرو دل اوست و دل نادان، پیرو زبان او.

حضرت موسی(ع):

خداوندا! زمانی که با تو مناجات میکنم، آیا چنان از من دوری که ندا دهم یا آنقدر نزدیکی که آهسته نجوا کنم؟

از جانب خداوند وحی رسید: ای موسی! من همنشین کسی هستم که مرا یاد کند.

 توحید صدوق:182

چماق زبان
امام خمینی (فرمود): زبان بالاترین چماق‌هاست، که فسادش صدها برابر چماق‌های دیگر است. آن‌هایی که می‌خواهند صحبت کنند؛ و به‌خصوص در این چند روز زیاد هم هستند، باید توجّه نمایند به این‌که قبل از صحبت کردن، بنشینند و با خود فکری کنند، ببینند که این زبانِ چماق است و می‌خواهد به سر دسته‌ دیگر کوبیده شود، یا این‌که این زبان، زبانِ رحمت است و برای وحدت ؟ چنان‌چه مالک نفس خودشان هستند. این امر مهم که مالکیت شخص بر نفس خودش است. انسان وقتی می‌خواهد صحبت کند، باید زبان مملوک او باشد و او سلطنت بر زبان خودش داشته باشد؛ نه این‌که شیطان بر نفس او و بر زبان او تسلّط یابد.

دهان باب الله است
استاد علامه حسن‌زاده آملی ( دامت برکاته ) می‌فرماید:
دهان باب الله است ! صادرات و وارداتش را کنترل کنید. دهان گوشِ جان است، سعی کنید چانه‌تان را عقل بچرخاند. انسان باید خیلی مواظب این دو دهان خود باشد؛ یعنی باید صادرات و واردات این دهان‌ها را خیلی مراقب باشد. آن‌هایی که هرزه‌خوراک می‌شوند، هرزه‌کار و کسانی که هرزه‌‌شنو می‌شوند، هرزه‌گو می‌گردند. وقتی واردات انسان هرزه شد، صادرات او هم هرزه و پلید و کثیف می‌شود؛ یعنی قلم او هرزه و نوشته‌هایش زهرآگین خواهد شد.