حضرت على عليه السلام مى فرمايند:

والطِّيبُ نُشْرَةٌ، وَالْعَسَلُ نُشْرَةٌ،
وَالرُّكُوبُ نُشْرَةٌ، وَالنَّظَرُ إِلَى الْخُضْرَةِ نُشْرَةٌ  حكمت 400

بوى خوش، عسل، سوار شدن بر مركب
و نگاه كردن به سبزه، مايه قوت و نشاط است.

(البته در بعضى از روايات به جاى عسل كلمه غسل آمده است
كه منظور آب تنى كردن است).

جالب اينست كه حضرت از اين چهار مورد به ((نشره))
به معناى حرز و تعويذ تعبير مى كند

يعنى همانگونه كه دعا و حرز سبب انتشار آثار مثبت
در شخص بيمار يا غير بيمار مى شود،
اين امور سبب نشاط و زوال غم و اندوه مى شود.

«سَيَقُولُ السُّفَهَاءُ مِنَ النَّاسِ مَا وَلَّاهُمْ عَنْ قِبْلَتِهِمُ الَّتِي كَانُوا عَلَيْهَا ۚ قُلْ لِلَّهِ الْمَشْرِقُ وَالْمَغْرِبُ ۚ يَهْدِي مَنْ يَشَاءُ إِلَىٰ صِرَاطٍ مُسْتَقِيمٍ»

به زودى مردم كم خرد خواهند گفت: «چه چيز آنان را از قبله‌اى كه بر آن بودند رويگردان كرد؟» بگو: «مشرق و مغرب از آن خداست؛ هر كه را خواهد به راه راست هدايت مى‌كند.»

سوره البقرة / آیه 142

 امیرالمومنین علی علیه السّلام فرمود: یاد خدا، سرمایه انسان مؤمن و سودِ آن، سالم ماندن از (شرّ) شیطان است.

 تصنیف غرر الحكم، ص 188،ح 3621

آیت الله مجتهدی تهرانی :

زنبور روی گل می نشیند و مگس اینهمه گل را
رها کرده و روی زشتی می نشیند،

مثل زنبور باشید و خوبی های مردم را ببینید،
بعضی ها مثل مگس می مانند و فقط دنبال عیب و بدی مردم می گردند.

پیامبر (صلی الله علیه و آله) فرمودند:

قسم به خدایی که جز او خدایی نیست ، خداوند
مومن را پس از توبه و استغفار عذاب نمی کند مگر به دو چیز:
سوظن به خدا، و غیبت مردم…
غیبت واقعا گرفتاری می آورد.

 عبید بن زراره می‏گوید: از امام صادق علیه السلام پرسیدم:

گناهان کبیره کدام اند؟

آن حضرت فرمود: گناهان کبیره در نوشتار امیرالمؤمنین امام علی علیه السلام هفت چیز است؛

۱. کفر به خداوند
۲. کشتن انسان
۳. عاق پدر و مادر شدن
۴. ربا گرفتن
۵. خوردن مال یتیم به ناحق
۶. فرار از جهاد
۷. تعرب بعد از هجرت.

عبید می‏گوید: از امام پرسیدم:

یک دِرهَم از مال یتیم خوردن، بزرگ‏تر است یا ترک نماز؟

 حضرت فرمود: ترک نماز.

عرض کردم: ولی شما ترک نماز را از گناهان کبیره به حساب نیاوردید.!!

حضرت فرمود: اولین چیزی که از گناهان کبیره برایت گفتم چه بود؟

عرض کردم: کفر به خداوند.

حضرت فرمود: همانا تارک نماز کافر است

 الکافی ج 2 ص278
 بحار الانوار، ج 84