علامه محمدتقی جعفری:

بشر با همه داد و فريادهايى كه درباره پيشرفت و تكامل به راه انداخته، هنوز نتوانسته است خود را از زندان خودخواهى نجات بدهد.

خداوند در آیه بیست و ششم سوره اعراف می فرماید : «ما لباس را نازل کردیم و لباس شی مقدسی است و از مرتبه بالا فرو فرستادیم و با استفاده از لباس بتوانیم زشتی ها را بپوشانیم و بر زیبایی ها بیفزاییم و هم لباس ظاهری را بیان کرده و هم لباس معنوی یعنی تقوا را بیان کرده است.

پوشش به انسان شخصیت می دهد و هر چه انسان دقت بیشتری داشته باشد رشد و تعالی بیشتری خواهد داشت و اهمیت این موضوع بسیار زیاد است.

وقتی انسان عفیف شد جلوی بسیاری از گناهان گرفته می شود ،برای رسیدن به عفت عمومی باید همه به طور ویژه به بحث ازدواج اهمیت دهند و آن را بنا و ستون استواری در راه پاکدامنی و حفظ عفت بدانند اگر مسئله عفت حفظ نشود دغدغه های بسیاری در جامعه ایجاد می شود .

شهید مفتح به روایت همسرش

کارمان برعکس شده بود ،به جایی اینکه خانواده داماد برای پایین آوردن مهریه چانه زنی کنند ،برای بالا بردنش اصرارمی کردند.

ازآنها اصرار واز دکتر انکار .

چون ایشان مسائل مالی را عامل اساسی نمی دانستند ،وقتی از حسن خلق ودیانت داماد اطمینان پیدا کردند ،بقیه مسائل را حل شده می دیدند. از طرفی می گفتند :ما برای جامعه الگو هستیم ،نباید مبنایی بگذاریم که دیگران به سختی بیفتند.

آخر سر هم ،مهریه ای در حد متوسط آن روز تعیین شد.

از امام سجاد(علیه‌‌السلام) پرسیدند چگونه صبح کردید؟

فرمود: در حالى صبح کردم که هشت طلبکار دور من را گرفته‌‌اند؛
خداوند متعال از من انجام واجبات را می‌‌خواهد،
و پیامبر، عمل به سنت خود را،
و خانواده، غذا و خرجی را،
و نفس، شهوترانى را،
و شیطان، پیروى از خود را،
و دو ملک موکّل، درستکاری را،
و ملک الموت روح مرا،
و قبر پیکر مرا.
⁉️من در بین این همه طلبکار گرفتارم.

متن حدیث:
قیلَ لِعَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ(عَلَیْهِمَا السَّلَامُ): کَیْفَ أَصْبَحْتَ یَا ابْنَ رَسُولِ اللهِ؟ قَالَ: «أَصْبَحْتُ مَطْلُوباً بِثَمَانٍ: اللهُ(تَعَالَى) یَطْلُبُنِی بِالْفَرَائِضِ، وَ النَّبِیُّ (عَلَیْهِ السَّلَامُ) بِالسُّنَّةِ، وَ الْعِیَالُ بِالْقُوتِ، وَ النَّفْسُ بِالشَّهْوَةِ، وَ الشَّیْطَانُ بِاتِّبَاعِهِ، وَ الْحَافِظَانِ بِصِدْقِ الْعَمَلِ، وَ مَلَکُ الْمَوْتِ بِالرُّوحِ، وَ الْقَبْرُ بِالْجَسَدِ، فَأَنَا بَیْنَ هَذِهِ الْخِصَالِ مَطْلُوبٌ»
« بحار الانوار 46: 69»

و درود خدا بر او فرمود: (ضرار بن حمزه ضبابي از ياران امام به شام رفت بر معاويه وارد شد، معاويه از او خواست از حالات امام بگويد، گفت علي (ع) را در حالي ديدم كه شب پرده هاي خود را افكنده بود، و او در محراب ايستاده، محاسن را به دست گرفته، چون مارگزيده به خود مي پيچيد، و محزون مي گريست و مي گفت:) اي دنيا!! اي دنياي حرام! از من دور شو، آيا براي من خودنمايي مي كني؟ يا شيفته من شده اي؟ چنانكه روزي در دل من جاي گيري؟ هرگز مبادا! غير مرا بفريب، كه مرا در تو هيچ نيازي نيست، تو را سه طلاقه كرده ام، تا بازگشتي نباشد، دوران زندگاني تو كوتاه، ارزش تو اندك، و آرزوي تو پست است. آه از توشه اندك، و درازي راه، و دوري منزل، و عظمت روز قيامت!