رهایی از غصه های الکی
ساخت زندگی با مهربانی و خدا محوری

قدم اول: نماز اول وقت

قدم دوم: احترام به پدرومادر

قدم سوم: قرائت دعای عهد

قدم چهارم: صبر در تمام امور

قدم پنجم: وفای به عهد با امام زمان(عج)

قدم ششم: قرائت روزانه قرآن همراه بامعنی

قدم هفتم: جلوگیری از پرخوری و پرخوابی

قدم هشتم: پرداخت روزانه صدقه

قدم نهم: غیبت نکردن

قدم دهم: فرو بردن خشم

قدم یازدهم: ترک حسادت

قدم دوازدهم: ترک دروغ

قدم سیزدهم: کنترل چشم

قدم چهاردهم: دائم الوضو بودن

- بیایید امروز از خودمون یه سوال بپرسیم تا حالا برای ظهور آقا چند قدم برداشتیم؟

او منتظر است تا که ما برگردیم،ماییم که در غیبت کبری ماندیم

آمده ام اجر آن طلبه را بدهم

طلبه‏ اى راجع به صدقه دادن براى وجود مقدس امام زمان، مى‏گفت: شبى از حرم حضرت رضا علیه ‏السلام، به طرف مدرسه مى‏آمدم، در آن شب براى امام زمانم بسیار دعا كردم و از دوری اش اشك ریختم، در وقت‏ برگشتن از حرم به بازار سرشور رسیدم كه فقیرى جلوى مرا گرفت و از من چیزى خواست، هرچه دست در جیب لباسهایم كردم چیزى بجز یک پنج ریالی پیدا نکردم. آن را با آنكه كم بود با شرمندگى به آن فقیر دادم و نیت كردم كه این صدقه براى حفظ وجود مقدس امام زمانم باشد.

فرداى آن شب هنگامى كه براى حضور در درس به بازار سرشور رسیدم یكى از كسبه كه قبلا مرا مى‏شناخت تا چشمش به من افتاد مرا با صداى بلند صدا زد، وقتى كه نزد او رفتم گفت: دیشب چه عملى انجام دادى؟!

گفتم: مگر چه شده است؟

گفت: دیشب در عالم رؤیا دیدم حضرت بقیة‏الله، ارواحنا فداه، سوار بر اسب سفید رنگى هستند و وارد بازار سرشور شدند و جمعیتى پشت‏ سر آن حضرت در حركت ‏بودند كه فرمودند: آمده ‏ام جزاى فلان طلبه را بدهم (و اسم تو را بردند)! با شنیدن این خبر دلم شكست و متوجه محبت و مهربانى امام زمان(عج) شدم و گفتم دیشب من براى آن حضرت صدقه ناچیزى دادم.
و همچنین سید بن طاووس، رحمة‏الله‏ علیه، در كتاب «امان‏ الاخطار» در ضمن دعایى كه براى صدقه دادن در وقت‏ سفر ذكر مى‏كند مى‏نویسد: اَللهُمَ اِنَّ هَذِهِ لَكَ وَ مِنكَ وَ هِىَ صَدَقَةٌ عَن مَولانا المهدی، عجل‏الله‏ فرجه، وَ صَلِّ عَلَیهِ بَینَ اَسفارِهِ و حَركاتِه و سَكَناتِه فِى ساعاتِ لََیلِه وَ نَهارِه وَ صَدقَهٌ عَمَّا یَعنِیهِ اَمرَهُ وَ مَالا یَعنیهِ وَ مَا یُضمِنه و ما یُخلِفُه.

خدایا! این (صدقه) از آن تو و براى توست و صدقه ‏اى براى سلامتى مولایمان م‏ح‏م‏د، عجل‏ الله ‏تعالى‏فرجه‏ الشریف، مى‏باشد، و بر او درود بفرست آن هنگام كه در سفر است و در تمام حركتها و استراحت هایش، در تمامى اوقات شب و روزش و صدقه ‏اى است‏ براى هرچه كه متعلق به اوست.

یكى از علما مى‏ فرمود: چه در هنگام سفر و چه در هنگام حضر، وقتى كه صدقه براى وجود مقدس امام زمان، مى‏دهید این دعا - دعاى فوق - را بخوانید.

وقتی صحبت از ازدواج و سختی ها و آسانی های آن می شود تقریبا یک مسئله در اظهارات اقشار مختلف مردم مشترک است همگی از افزایش چشم گیر و روز افزونِ تجملات و سنگینی مخارج عروسی و بَرج های این سبک زندگی جدید اظهار نارضایتی و نگرانی می کنند اما شگفت آور این است که این اظهارات هیچ تاثیری در تصحیح این بخش نوظهور در سبک زندگی امروزه ایرانیان ندارد و این فرهنگ اسراف و تجمل گرایی روز به روز، رو به گسترش است و دامنه ی تاثیرش از پایتخت تا دورترین دهِ کوچک، همه را در برگرفته است.

اغلب مردم برای تن دادن به این رسم های جاهلانه، خودشان را مجبور می بینند تا جایی که حتی برای انجام این نوع خرج و برج های غیر ضروری، پس انداز ۳۰-۲۰ ساله خود را برای عروسی یک فرزند خرج می کنند و حتی از دیگران قرض می گیرند و یا حتی صدقه! و این یک فاجعه اخلاقی است و یک خطای واضح، آن هم برای ازدواج هایی که متاسفانه طبق آمار، احتمال شکست آن و منجر شدنش به طلاق، حدود ۲۰درصد [تا٥٠٪‏] است! و در صورت تداوم، احتمال دلخوشی و صلح و صفا در آن ناچیز!

به جای فهرست کردن رسوم نادرست و رفتارهای خطای دوخانواده ی دختر و پسر در یک عروسی -از خواستگاری تا پاتختی- و نقد تک تک موارد، یک پیشنهاد ساده عرض می کنم؛ پیشنهادی که نه خرجی لازم دارد و نه بودجه ای، پیشنهادی که منافع مادی هیچ کسی را هم به خطر نمی اندازد، اما در صورت پذیرش شما و ترویج آن، ریشه ی آداب رسوم جاهلانه ای را می خشکاند که دلِ بسیاری از دخترکان نازنین کشورم را شکسته و مادران و پدران بسیاری را خجالت زده کرده.
ان شاءالله این پیشنهاد بازار تفاخرهای احمقانه را کساد می کند؛ خیلی ساده و عملیاتی است:
از شرکت در مراسم بازدید و رویت جهیزیه خودداری کنید و از اساس این نوع دعوت ها را توهین به شخصیت خودتان تلقی کنید.

اصلا برایتان فرق نکند جهیزیه مربوط به چه عروس خانمی است؛ هر عروس خانمی! حتی از نزدیک ترین اقوام و عزیزترین دوستان تان.

دقت بفرمایید دوست، فامیل و آشنای شما (همان در و همسایه ی معروف)، فقط برای چهار نفر مثل من و شما! خودش و خانواده اش را به سختی اقتصادی انداخته است تا پس از رویت تمام جزییاتِ جهیزیه شان، مورد تشویق شما و سایرین قرار بگیرد. همین!
و اگر خواستگارهای متعددی بی دلیل رد می شوند به دلیل خجالت از همین بازدید کنندگان دو فامیل از جهیزیه محقر -بخوانید شرافتمندانه- است.

بگذارید این نوع مجالس را همان انسان هایی شرکت کنند که شبیه برخی زنان حقیر مکه ی قبل از بعثت هستند و مهم ترین صفت جاهلیت عربی یعنی تفاخر را در خود به وفور دارند همان هایی که وقیحانه ضعف های اقتصادی دیگران را به روی آنها می آورند و مدت ها در مورد نقائص مالی و معیشتی فقرای فامیل و آشنایان شان صحبت می کنند و در مقابلِ متمکنین و ثروتمندانِ مسرف و مترَف، غرق در حسرتی جانسوز و حسدی بی انتها لب به تملق باز می کنند.

این نوع مجالس احمقانه را به آنها بسپارید.

و شما که خردمند و فرهیخته هستید در چنین برنامه هایی که اساسش چیزی جز تفاخر و چشم و هم چشمی نیست، شرکت نکنید. تا مبادا این بازار عکاظ و این بورسِ تجمل و اسراف، مکارم اخلاق شما را خراب کند.

ادامه »

امام صادق(ع) فرمودند:

• گناهی که نعمتها را تغییر مى‌‌‌‌دهد، تجاوز به حقوق دیگران است.
• گناهى که پشیمانى مى‌‌‌آورد، قتل است.
• گناهى که گرفتارى ایجاد مى‌‌کند، ظلم است.
• گناهى که آبرو مى‌‌بَرد، شرابخوارى است.
• گناهى که جلوى روزى را مى‌‌گیرد، زناست.
• گناهى که مرگ را شتاب مى‌‌بخشد، قطع رابطه با خویشان است.
• گناهى که مانع استجابت دعا مى‌‌شود و زندگى را تیره و تار مى‌‌کند، نافرمانى از پدر مادر است.

متن حدیث:
 «الذُّنُوبُ الَّتِی تُغَیِّرُ النِّعَمَ الْبَغْیُ وَ الذُّنُوبُ الَّتِی تُورِثُ النَّدَمَ الْقَتْلُ وَ الَّتِی تُنْزِلُ النِّقَمَ الظُّلْمُ وَ الَّتِی تَهْتِکُ السِّتْرَ شُرْبُ الْخَمْرِ وَ الَّتِی تَحْبِسُ الرِّزْقَ الزِّنَا وَ الَّتِی تُعَجِّلُ الْفَنَاءَ قَطِیعَةُ الرَّحِمِ وَ الَّتِی تَرُدُّ الدُّعَاءَ وَ تُظْلِمُ الْهَوَاءَ عُقُوقُ الْوَالِدَیْنِ»
«الکافی ‏2: 447»

حضرت صادق (ع) فرمود:
هر مسلمانی که به نیابت مردگان، عمل صالحی انجام دهد، خداوند ثواب آن را برای خود او دو چندان می‏کند و از آن عمل نفعی هم برای صاحب قبر می‏فرستد.

تن حدیث:
 «مَنْ عَمِلَ مِنَ الْمُسْلِمِینَ عَنْ مَیِّتٍ عَمَلًا صَالِحاً أَضْعَفَ اللهُ لَهُ أَجْرَهُ وَ نَفَعَ اللهُ بِهِ الْمَیِّت»
« بحار الأنوار 79: 62»