12 بهمن سالروز ورود تاریخی امام خمینی به میهن عزیزمان مبارک باد.

بعد از فوت ابوطالب كه حامى باقدرتى براى پيامبر اكرم(ص) به حساب مى‏آمد، آزار و شكنجه مشركين نسبت به پيامبرص و مسلمانان شدّت يافت ولى پيامبرص از فعاليت تبليغى خويش دست برنمى‏داشت و از موقعيّت‏هاى گوناگون بهره مى‏برد يكى از اين موقعيّت‏ها موسم حجّ هر سال بود كه انسان‏هاى زيادى براى زيارت كعبه به مكّه مى‏آمدند
يثرب، شهرى در نزديكى مكّه بود و دو قبيله اوس و خزرج در آن زندگى مى‏كردند اين دو قبيله هميشه با هم اختلاف و نزاع داشتند موسم حجّ فرا رسيد و يثربيان به مكّه آمدند پيامبر اكرمص در كنار كعبه به تبليغ اسلام پرداخت و عدّه‏اى از بزرگان خزرج با شنيدن كلمات پيامبر(ص) كه بوى صلح و دوستى از آن به مشام مى‏رسيد، عامل رفع اختلاف‏هاى خود را يافتند آنان به اسلام گرويدند و پس از بازگشت به يثرب، خاندان خود را به اسلام دعوت كردند سال بعد دوازده نفر از آنان به گونه مخفيانه در عقبه با پيامبرص پيمان بستند و از رسول خداص خواستند فردى را براى راهنمايى ديگران به يثرب بفرستد پيامبر اكرم(ص)نيز مصعب بن عمير را به همراه آنان فرستاد با ورود مصعب به يثرب و ارشادات قرآنى وى، مردم گروه گروه به اسلام روى آوردند و آيات قرآن را به گوش جان شنيدند
سال بعد هفتاد نفر از سران يثرب در موسم حجّ به مكّه رفتند و نيمه شب در عقبه با پيامبرص ملاقات كردند و ضمن بيعتى با ايشان، متعهّد شدند همان‏طور كه از زن و فرزند خويش حمايت مى‏كنند از رسول الله (ص) نيز حمايت كنند
بزرگان قريش از پيمان يثربيان، با پيامبرص آگاه شدند و خشمشان بالا گرفت آنان جلسه‏اى تشكيل دادند تا براى جلوگيرى از پيشروى اسلام چاره‏اى بيانديشند
پس از مشورت‏هاى فراوان قرار بر اين شد كه از هر قبيله فردى انتخاب شود و همگى اين افراد، شبانه به خانه پيامبرص هجوم آورند و با همديگر او را به قتل برسانند تا دعوت به اسلام ريشه كن شود
خداوند متعال، پيامبر خويش را از اين نقشه آگاه ساخت و به او فرمان داد على (ع) را در جاى خويش بخواباند و خود به يثرب هجرت كند
پيامبرص جريان را با على(ع) در ميان گذاشت و نظر او را جويا شد على (ع) گفت آيا شما سالم مى‏مانى؟ حضرت فرمود آرى على ع لبخند رضايتى زد و شكر خدا را با سجده‏اى به جا آورد سرانجام رسول خدا(ص) در سال سيزدهم بعثت، پس از تحمّل رنج و مشقّت‏هاى فراوان به سوى يثرب هجرت كرد مشركان كه براى قتل پيامبر(ص) به خانه او هجوم آوردند با على (ع) روبرو شدند و دريافتند كه پيامبر اكرم(ص) از شهر خارج شده است آنان به دنبال حضرت از شهر خارج شدند و توسّط شخصى ردياب به غار ثور رسيدند تار عنكبوتى كه بر در غار تنيده شده بود به آنان اطمينان داد كه پيامبرص در غار نيست
رسول خدا(ص)  پس از سه روز توقّف در غار و اطمينان از نااميد شدن كفّار از آنجا خارج شده و به سوى يثرب حركت كرد
مسلمانان يثرب با شور و شوقى فراوان به استقبال پيامبر(ص) آمدند و او را در محلّ قبا چون نگين انگشترى در ميان گرفتند پس از دو روز پيامبر(ص)  وارد يثرب شد و به بركت ورود پيامبر(ص) نام يثرب به مدينة النّبى تغيير يافت و مسجدى باعظمت به نام مسجد النّبى پى‏ريزى و ساخته شد از اقدامات خردمندانه و تحسين برانگيز پيامبر اكرم(ص)در همان سال اول هجرت، برقرار كردن پيوند اخوّت و برادرى دينى ميان مسلمانان بود كسانى كه از قبل در مدينه سكونت داشتند و انصار ناميده مى‏شدند و كسانى كه از مكّه مهاجرت كرده، به مدينه آمدند و مهاجرين ناميده مى‏شدند، به سفارش پيامبر(ص) با يكديگر پيوند برادرى برقرار كردند و شخص رسول اللّه(ص) نيز با على(ع) صيغه برادرى خواند.

قريش با تمام تلاشى كه كردند نتوانستند پيامبر(ص) و مسلمانان را از راه خود بازدارند و براى رسيدن به مقصود خود اقدام به انعقاد قراردادى مبنى بر تحريم همه‏جانبه مسلمانان كردند مضمون قرارداد چنين بود اگر ابوطالب كار محمّد(ص) را به قريش واگذار نكند و پاى خود را كنار نكشد، طايفه قريش با هاشميان قطع رابطه مى‏كند ابوطالب زير بار آنان نرفت و در پى آن، قريش هر گونه رابطه مانند خريد و فروش، رفت و آمد و ازدواج را با بنى‏هاشم قطع كرد
مسلمانان به ناچار به شعب ابوطالب پناه بردند و با سختى و نهايت دشوارى به زندگى ادامه دادند با اندك غذايى كه مخفيانه به آنان مى‏رسيد، قدرى از گرسنگى خود را برطرف مى‏كردند اين محاصره سه سال طول كشيد و در اين مدّت تعدادى از مسلمانان بيمار شده و چشم از اين جهان فروبستند سرانجام پس از تحمّل سختى‏هاى فراوان، بار ديگر لطف الهى شامل

مسلمانان شد و به فرمان خداوند، موريانه‏اى پيمان‏نامه كفّار را خورد و فقط عبارت »باسمك اللّهم» را باقى گذارد خداوند متعال خبر اين جريان را به پيامبر اكرم(ص) رسانيد و پيامبر(ص) نيز آن را با عمويش ابوطالب در ميان گذاشت
ابوطالب به همراه گروهى از مسلمانان از شعب خارج شد و به سوى كعبه آمد در همان حال عدّه‏اى از بزرگان قريش در كنار كعبه گرد آمده بودند ابوطالب گفته پيامبر(ص) را براى آنان بازگو كرد و به آنان گفت اگر محمّد راست گفته باشد شما از ظلم و ستم خود دست برداريد و اگر دروغ گفته باشد بر من است كه او را به شما تحويل دهم تا وى را بكشيد
قريش گفته ابوطالب را پذيرفتند و پيمان‏نامه را گشودند و چنان ديدند كه پيامبر(ص) فرموده بود
ابوطالب به شعب بازگشت و دو روز بعد مسلمانان به همراه پيامبر اكرمص از شعب خارج شدند ولى باز هم از آزار مشركان در امان نبودند بعد از مدّتى ياور قدرتمند و بانفوذ پيامبر(ص) حضرت ابوطالب از دنيا رفت و به فاصله كمى، خديجه، همسر باوفاى وى نيز دار فانى را وداع گفت فوت خديجه چنان براى پيامبر(ص) حزن‏انگيز بود كه تا مدّتى، كم‏تر از هميشه از خانه خارج مى‏شد و آن سال، سال حزن و اندوه ناميده شد.

مدّت‏ها بود كه غار حرا با زمزمه‏هاى عارفانه محمّد(ص) آشنا بود و مناجات عاشقانه او با پروردگارش را مى‏شنيد چهل سال از عمر پربركت پيامبرص مى‏گذشت و زمان به دوش گرفتن بارى سنگين فرارسيده بود
روزى از روزها كه پيامبر(ص) در غار حرا به سر مى‏برد فرشته الهى و امين وحى خدايى، جبرئيل فرود آمد و پيام رسالت رسول خدا(ص) را چنين به او رساند يا محمّد اقرأ، اى محمّد بخوان پيامبرص فرمود چه بخوانم؟ جبرئيل گفت »اقرأ باسم ربك الّذى خلق خلق الانسان من علق ؛ بخوان به نام پروردگارت كه آفريد انسان را از خونى بسته شده آفريد «
پيامبر(ص) كه وظيفه دعوت ديگران به اسلام را داشت، براى انجام وظيفه از نزديكان خويش آغاز كرد
اوّلين مردى كه دعوت را پذيرفت على(ع) بود و با پذيرش خديجه، هسته اوّليه مسلمانان در خانه پيامبر(ص) شكل گرفت روز به روز تعداد مسلمانان بيشتر مى‏شد و بر آشنايى آنان با احكام اسلام و قرآن افزوده مى‏شد سه سال از دعوت پنهانى رسول خدا(ص) مى‏گذشت كه از طرف خداوند دستور دعوت آشكار صادر شد پيامبرص به كوه صفا رفت و به انذار مردم پرداخت آنان را به دين اسلام فراخواند و آياتى از قرآن را براى آنان تلاوت كرد از اين پس كفّار قريش به آزار و اذيّت مسلمانان به شيوه‏هاى گوناگون پرداختند فشار كفّار بر مسلمانان به حدى رسيد كه پيامبر(ص) براى امنيت آنان، دستور هجرت به حبشه را صادر فرمودند.

در پى آشنايى خديجه با پيامبر(ص) و شايستگى‏هايى كه آن حضرت از خود نشان داده بود، علاقه‏اى در خديجه نسبت به پيامبر(ص) پيدا شده بود بيست و پنج سال از عمر شريف رسول خداص مى‏گذشت و خديجه در انتظار فرصتى بود تا علاقه خويش را به پيامبر(ص) و آرزوى ازدواج با آن حضرت را به گونه‏اى ابراز كند خديجه خواسته خويش را با يكى از دوستانش به نام نفيسه در ميان گذاشت و از او خواست با پيامبر(ص) گفتگو كند
نفيسه نزد پيامبرص آمد و جريان را بازگو كرد وقتى حضرت از اشتياق خديجه به ازدواج با خود اطمينان پيدا كرد، با عموهاى خويش مشورت كرد و آنان نيز با خوشحالى پذيرفتند و مراسم خواستگارى و جشن عروسى با تشريفات خاصّى برگزار گرديد خديجه در اين هنگام چهل ساله بود و مدّت 25 سال با پيامبر(ص) زندگى كرد و سپس رحلت فرمود او نه تنها همسرى خوب و مادرى مهربان، بلكه يار و مددكارى بى‏نظير براى رسول خدا(ص) به حساب مى‏آمدخديجه نخستين بانويى بود كه به پيامبرى پيامبر(ص) ايمان آورد و تمام دارايى خود را براى ترويج اسلام در اختيار همسر خويش گذاشت پيامبر اكرم(ص) نيز محبّت‏هاى بى‏دريغ خديجه را پاسخ مناسب و در خور داد و تا زمانى كه خديجه زنده بود با كس ديگرى ازدواج نكرد.