1. کم‌شدن زمان گفت‌وگو
در خانواده‌هایی که به این بیماری مبتلا نیستند، اعضای خانواده به‌ویژه همسران درباره موضوعات گوناگون با هم حرف می‌زنند. لازم نیست حرف‌ها همیشه جدی و با اهداف متعالی باشد. همین که زن و مرد درباره موضوع ساده‌ای مثل طعم غذا يا رنگ لباس صحبت می‌کنند، نشانه سلامت رابطه آنها است؛ ولی در خانواده‌های بیمار، گفت‌وگو در حدّ ضرورت صورت می‌گیرد. هر کس وقتی حرف می‌زند که واقعاً به گفتن چیزی نیازمند است. پس نباید به‌سادگی از کنار این سکوت بگذریم و باید تلاش کنیم با همسر خود از هر دری حرف بزنیم؛ از اتفاقات محیط کار گرفته تا برنامه‌های تلويزیونی، یا آنچه در خیابان پیش آمده. باید سعی کنیم دلخوری‌ها و نگرانی‌های خود را به او بگوییم.

یکی از اصول اساسی و رازهای موفقیت ازدواج ، کفو و همتا بودن دختر و پسر با هم است ، زیرا تنها در صورت همتا و همشأن بودن دو زوج است که درک متقابل آنان از یکدیگر امکان‌ پذیر است.

امام خامنه ای (مدظله العالی) فرمودند:

بعضی به غلط خیال می‌کنند که «علم‌گرایی» با «دین‌گرایی» نمی‌سازد. این دو با هم هیچ منافاتی ندارند؛ زیرا دین اگر دین اسلام است، دینی است که به علم دعوت می‌کند… اصلاً علت این‌که مسلمانان توانستند برای مدت چند قرن مشعل علم را در دنیا به دست بگیرند، همین توجه اسلام به علم و دانش بود… «بیرونی» هم یک عالم دینی است،او در زمان خود،در ریاضی و در نجوم و در علوم متفرق، تبحر داشت.

۱۳۷۰/۱۱/۱۵

امام زمان(عج):
یهود در قرآن کریم

«قَالُوا یَا مُوسَى إِنَّا لَن نَدْخُلَهَا أَبَداً مَا دَامُوا فِیهَا فَاذْهَبْ أَنْتَ وَرَبُّکَ فَقَاتِلاَ إِنَّا هَا هُنَا قاعِدون» (مائده /۲۴)

گفتند: «اى موسى، تا وقتى آنان در آن [شهر]ند ما هرگز پاى در آن ننهیم. تو و پروردگارت برو[ید] و جنگ کنید که ما همین جا می‏نشینیم.»

 پس از آن که قوم بنى اسرائیل از فرعون و لشکریان او رهایى یافتند، قرار شد در سر راه خویش وارد سرزمین مقدس شوند، آنجا را از لوث شرک و بت ‏پرستى پاک کنند و با آرامش خاطر زندگى نمایند اما همین که فرمان خداوند مبنى بر ورود به شهر و مبارزه با بت پرستان به آنها ابلاغ گردید، از آن سر باز زدند و امتناع کردند.

ما چقدر مبارز و فرمان بردار خداییم؟
مبارزه با نفس
مبارزه با سیاهی های جامعه
مبارزه با هر چه ما را از ظهور دور میکند …

دعوتید به چند لحظه انتظار…

يُسَبِّحُ لِلَّهِ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ الْعَزيزِ الْحَكيمِ (جمعه، آیه 1)
آنچه در آسمان ها و آنچه در زمین است، برای خداوند که فرمانروای با قداست، عزیز و حکیم است، تسبیح می گویند.
سفارش به تسبیح از سایر اذکار بیشتر است. زیرا در قرآن، هشت بار فرمان توکل، دو بار فرمان سجده، هشت بار فرمان استغفار، پنج بار فرمان عبادت، پنج بار فرمان ذکر و یاد خدا و دو بار فرمان تکبیر آمده است، ولی فرمان تسبیح شانزده مرتبه آمده است. امام صادق (ع) از رسول گرامی اسلام (ص) روایت می کند که آن حضرت فرمود: هر گاه بنده ای سبحان ا… بگوید، هر آنچه در زیر عرش قرار دارد همراه با او تسبیح می گویند و به گوینده این سخن، ده برابر پاداش داده می شود. و هر گاه الحمدالله بگوید، خداوند نعمت های دنیا را بر او ارزانی دارد تا زمانی که با خداوند ملاقات کند و آنگاه نعمت های آخرت بر او ارزانی شود. (تفسیر المیزان، ج 10، ص 30) تسبیح خداوند، کفاره کلماتی است که در مجالس گفته یا شنیده می شود.

????پرتوی از نور، محسن قرائتی، ص 358-359