آیه ی «وَلاَ تَزِرُ وَازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرَى» پنج مرتبه در قرآن تکرار شده است . گناه هیچ کس به گردن دیگری نیست !

«وِزر» به معنی سنگینی و بار سنگین و نیز به معنای گناه آمده است.چنان که «وزیر» را از این نظر، وزیر می گویند که بار سنگینی از ناحیه امیر، یا مردم بر دوش او گذارده شده است.
بر عکس آنچه معروف است که می گویند: «آتش که گرفت خشک و تر مى سوزد»، هیچ انسانی به جرم گناه دیگری مۆاخذه نمی گردد.به هنگام مجازات قوم لوط، خانواده با ایمانی در میانشان بود و خداوند آن‌ها را نجات داد.
آیات «كُلُّ نَفْسٍ بِمَا كَسَبَتْ رَهِینَةٌ»(مدثر:38)، «لَهَا مَا كَسَبَتْ وَعَلَیْهَا مَا اكْتَسَبَتْ»(بقره:286) و «لِكُلِّ امْرِئٍ مِّنْهُم مَّا اكْتَسَبَ مِنَ الْإِثْمِ »(نور:11) نیز بیانگر همین قانون هستند.
خداوند در قرآن می گوید: «اگر فرد سنگین بارى، دیگرى را دعوت به حمل گناهانش کند، چیزى از گناه و مسئولیت او را حمل نخواهد کرد، هر چند از نزدیکان و بستگان او باشد» (وَإِن تَدْعُ مُثْقَلَةٌ إِلَى حِمْلِهَا لَا یُحْمَلْ مِنْهُ شَیْءٌ وَلَوْ كَانَ ذَا قُرْبَى)سوره فاطر، آیه