انسان به طور طبیعی از ویژگی منفعت طلبی برخوردار است و برای کسب سود تلاش می کند . لذا وقتی بداند انجام رفتاری خاص , پیامد مثبتی در پی دارد , امید (رجا ) در او بر انگیخته می شود و به سوی منبع منفعت حرکت و برای کسب آن اقدام می کند . این اقدام در علم اخلاق به وسیله ی تصحیح و تنظیم رفتار انجام می شود .
رجا و طمع , انتظار امری خوشایند به صورت ظنّی یا قطعی و گمانی است . به دست یابی آنچکه مایه ی خرسندی است . اگر در خوف , قدرت مقابل عامل برانگیختگی ترس بود , در رجا نعمت و رحمت او عامل برانگیختگی امید است .
خداوند متعال ویژگی امید را در نهاد انسان قرار داده و امور خوشایند و خرسند کننده ی بی شماری را برای پاداش رفتار های خوب در نظر گرفته است که موجب شوق و امید نیکو کاران است .لذا در متون دینی هر جا صحبت از آینده ی روشن به میان آمده است در قلمرو این تحفه ی الهی است .
برای مثال , در روایتی پیامبرصلوات الله علیه فرموده اند :طوُبی لِمَن تَرَکَ شَهوَةً حاضِرَةً لِمَوعدٍ لَم یَرَهُ. خصال ,ص 3, ح 2
خوشا به حال کسی که شهوت آماده ای را برای وعده ای که آن را ندیده است ترک نماید.
#خود_نظم_دهی 22
#رجا خوف عبرت تجربه حزم حلم حیا
مرتضی محدثی