طلبی که می نویسم چند وقتی هست در ذهنم سنگینی می کند برای نوشتن، ولی اول کمی در نوع بیانش جای تامل برایم مانده بود و دوم متاسفانه فراگیر شدنش آن هم به وسعت زیاد دست و زبانم را به صبر می کشید برای نوشتن، اما امروز دیگر دل را به دریا زدم و شروع به نوشتن کردم، تا خدا چه بخواهد و چه بشود.

یادم هست همیشه وقتی حرف از آدم های کله گنده می شد، منظور مسئولین رده بالای کشور بوده، اما در این روزگار که زنان جامعه رقابت بر سر کله گنده شدن گذاشته اند دیگر مفهوم اصلی این کلمه هم به مرور زمان کم رنگ می شود، بله منظور نویسنده از زنان کله گنده همان هایی هستند که به هر روش و هر طرفندی حجم سرشان را افزایش می دهند و سعی می کنند با دیگر هم مسلکان خود در این امر رقابت کنند، خودم به چشم خانمی را دیدم که از دو عدد کلیپس سر استفاده کرد برای کله گنده شدنش، برای آنچه که نویسنده آن را کوهان خطاب می کند، برای همان فضای کاذبی که روی سرشان بوجود می آورند و نمی دانم چه چیزی را می خواهند با این سرهای بزرگ به دیگران اثبات کنند. دلم از این می سوزد که ویروس این بیماری آنقدر فراگیر بوده که برخی از مثلاً محجبه های ما هم به آن دچار شده اند و اسمشان در لیست افراد بیمار قرار گرفته، افراد بیماری که در ظاهرشان بیماری نمایان است و جای انکار برای مبتلا بودن به آن وجود ندارد.

راستش هرچه فکر کردم و هرچه بالا و پایین کردم زیبایی در این عمل خانمها ندیدم، نه اینکه خودم ندیده باشم، دیگران هم همین نظر را داشتند، حالا شما خواننده این مطلب با این اوضاع که هر روز کله گنده تر می شوی باز تلاشت را مضائف کن در کله گنده تر شدن ببین به کجا می رسی، جز به جایی که سر دومی بر روی سر خودت ایجاد کرده ای و خودت هم سنگینیش را نمی توانی تحمل کنی و خجالت هم می کشی این بار اضافی را از دوش خودت برداری؟