در بخشي از آيه ي شريفه مورد بحث داريم:

(ولا يبدين زينتهنّ الا لبعو لتهنّ)
«ظاهر نكنند زنان زينت هاي خويش را مگر براي شوهرانشان.»
رعايت حجاب براي زنان الزامي است مگر در مواردي كه ذكر خواهد شد، از جمله ي اين موارد شوهر است كه زن در مقابل شوهر نه تنها مي تواند حجاب را كنار بگذارد، بلكه اين كار تا حدودي شايسته نيز مي باشد. ساير موارد در يازده گروه جاي مي گيرند كه در طي آن زنان از حجاب خويش استثنا شده اند.
همان طوري كه گفته شد در آيه ي مورد نظر دو استثنا وجود دارد. كارشناسان و بزرگان علوم قرآن در اين مورد اين طور گفته اند:
استثناي اول: (الا ما ظهر منها) براي زن مقدار معيني از زينت كه ظاهر كردن آن براي عموم (محرم و نامحرم) فاقد اشكال مي باشد، جايز است.
استثناي دوم: در اين مورد دوازده گروه معين نام برده شده كه ظاهر نمودن زينت براي آنان جايز است و اين ها از محارم هستند كه ازدواج با آنها حرام و محلّ اشكال است.
شوهر از اولين كساني است كه قرآن ظاهر نمودن زينت را در برابر او جايز مي شمرد. زن نه تنها اجازه دارد تمام انام خويش را براي شوهرش نمايان سازد، بلكه بايد زمينه را براي تحريكات جنسي شوهر فراهم سازد.
اسلام به زنان سفارش مي كند كه خود را براي شوهرانشان زينت و آرايش كنند و به دلخواه آنان عمل كنند و با ظاهر نمودن زيبايي هاي آشكار و پنهاني هر چه بيشتر دل شوهر را به دست آورند.
نكته ي مهمي كه در اين قسمت وجود دارد، اين است كه زنان فقط در برابر شوهرانشان مي توانند تمام اندامشان را هويدا كنند از سر تا كف پا و حتي عورتين. اما براي محارم غير از شوهر ظاهر كردن زينت با محدوديت روبرو مي شود. اينكه زنان بايد از ناف تا زانوي خويش را بپوشانند و جايز نيست اين قسمت ها در برابر محارم غير از شوهر ناپوشيده باشد و نيز ناپوشيده ماندن ساير اندام مشروط به اين است كه فسادي در ميان نباشد كه اگر اين طور بود، آن قسمت ها نيز بايد پوشيده شود.
پيامبر اكرم (ص) مي فرمايند:
(اي حولاء، لاتبدي زينتك لغير زوجك، لا تحلّ لامراه ان تظهر معصمها و قدمها لرجل غير بعلها و اذا فعلت ذلك لم تزل في لعنه الله و سخطه و غضب الله عليها و لعنتها ملائكه الله و اعدّلها عذاباً اليماً) 1
«زينت خود را براي غير شوهرت آشكار نكن و براي زن جايز نيست مچ و پايش را براي مرد نامحرم آشكار سازد و اگر مرتكب چنين عملي شد، خداوند او را لعنت كند و دچار خشم و غضب الهي مي شود و فرشتگان ينز او را لعنت مي كنند و عذاب دردناكي براي او مهيا شده است».

1 . مستدرك الوسايل ج 2، ص 549.