پيامبر اکرم صلّي الله عليه و آله فرمودند:
من رأى منکم منکرا فلیغیّره بیده فإن لم یستطع فبلسانه فإن لم یستطع فبقلبه و ذلک أضعف الإیمان؛
هر کس از شما ناشایسته اى بیند به دست خویش مانع آن شود و اگر نتواند به زبان و اگر نتواند به دل مانع شود که حد اقل ایمان همین است.
نهج الفصاحه
امام علي عليه السّلام فرمودند:

مَن أمَرَ بِالمَعروفِ شَدَّ ظَهرُ المُؤمِنِ وَمَن نَهى عَنِ المُنکَرِ أَرغَمَ أَنفَ المُنافِقِ وَأَمِنَ کَیدَهُ؛
هر کس امر به معروف کند به مؤمن نیرو مى بخشد و هر کس نهى از منکر نماید بینى منافق را به خاک مالیده و از مکر او در امان مى ماند.
کافى، ج2، ص50، ح1
شرک و نفاق-مومن-امربه معروف و نهي از منکر

امام حسين عليه السّلام فرمودند:
هرگاه خداوند بخواهد بنده‌اي را به تدريج در عذاب خود فرو گيرد چنان کند که به او نعمت فراوان دهد و توفيق سپاس ندهد.
تحف العقول
اخلاق و توصيه ها

امام حسين عليه السّلام فرمودند:
مبادا کاري کني که عذر بخواهی، به راستي که مؤمن باید بدي نکند و پوزش نخواهد و منافق پيوسته بدي کند و عذر بخواهد.
تحف‌العقول
معاد-شرک و نفاق-اخلاق و توصيه ها

نيابت دو گونه است: “نيابت خاصه” در زمان غيبت صغري و “نيابت عامه” در زمان غيبت کبري.

در “نيابت خاصه"، امام(ع) اشخاص معيني را نائب خود قرار داده بود که به اسم و رسم، آنان را معرفي نموده، و هر کدام را به وسيله نايب پيش از خود به مردم شناسانده بود.
در “نيابت عامه"، بر اساس يک قانون و چارچوب و ضابطه کلي و معين که امام، خود به دست داده بود، هر فردي که آن ضابطه را از همه جهت و در همه ابعاد دارا باشد، نايب امام شناخته مي شود، و به نيابت از امام، وليّ جامعه در امر دين و دنيا خواهد بود.
اين مقام و اين نيابت به وسيله خود حضرت مهدي(ع) به عالمان واجد شرايط واگذار شده است.
شيخ طوسي، شيخ صدوق و شيخ طبرسي از اسحاق بن عمار نقل کرده اند که گفت: مولاي ما حضرت مهدي(ع) (در مورد وظيفه شيعيان در زمان غيبت)
فرموده است: “وامّا الحوادثُ الواقعةُ فارجعوا فيها الي رُواة حديثنا فانّهم حجّتي عليکم و انا حجة الله عليهم". (در حوادث و پيشامدهايي که واقع مي شود به روايت کنندگان حديث ما رجوع کنيد که آنان حجت من بر شمايند، و من حجت خدا بر آنانم.)
“طبرسي” در کتاب الاحتجاج نيز از امام صادق(ع) نقل کرده است که آن حضرت، ضمن حديثي فرمود: “وامّا من کان من الفقهاء صائناً لنفسه، حافظاً لدينه، مخالفاً لهواهُ مطيعاً لاَمر مولاهُ فللعوام ان يُقَلّدوهُ".
از هر يک از فقها که مراقب نفسش، نگهبان دينش، مخالف هوي و هوسش و مطيع فرمان مولايش (يعني ائمه) باشد، بر عوام لازم است که از او تقليد کنند.

ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ: ﺑﻪ ﺗﺤﻘﯿﻖ ﻧﺨﺴﺘﯿﻦ ﻭ ﻣﯚﺛﺮﺗﺮﯾﻦ ﻣﺤﯿﻂ ﺁﻣﻮﺯﺷﯽ ﻭ ﺗﺮﺑﯿﺘﯽ ﺍﻧﺴﺎﻥ, ﻣﺤﯿﻂ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﮔﯽ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺍﻭﻟﯿﻦ ﻣﺮﺑﯿﺎﻥ ﻭ ﻣﻌﻠﻤﺎﻥ ﺍﻭ ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﻫﺴﺘﻨﺪ. ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺑﻪ ﻣﺜﺎﺑﻪ ﯼ ﻫﺴﺘﻪ‌ﯼ ﺍﺻﻠﯽ ﻭ ﺍﻭﻟﯿﻪ‌ﯼ ﺟﺎﻣﻌﻪ ﺑﻮﺩﻩ, ﺣﺎﻻﺕ ﻓﮑﺮﯼ ﻭ ﺭﻭﺍﻧﯽ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺷﮑﻞ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ. ﮐﻮﺩﮎ ﺍﺯ ﺯﻣﺎﻥ ﺗﻮﻟّﺪ ﺗﺎ ﺳﺎﻟﯿﺎﻧﯽ ﭼﻨﺪ, ﺩﺭ ﺗﻤﺎﺳﯽ ﻣﺴﺘﻘﯿﻢ ﻭ ﺍﻧﺤﺼﺎﺭﯼ ﺑﺎ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺍﺳﺖ.
ﮐﻮﺩﮎ ﺩﺭ ﻣﺤﯿﻂ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﻃﺮﯾﻘﻪ‌ﯼ ﺧﻮﺭﺩﻥ, ﺳﺨﻦ ﮔﻔﺘﻦ, ﻟﺒﺎﺱ ﭘﻮﺷﯿﺪﻥ ﻭ ﺭﺍﻩ ﺭﻓﺘﻦ ﺭﺍ ﻣﯽ‌ﺁﻣﻮﺯﺩ. ﺳﻠﺴﻠﻪ ﯼ ﺍﻋﺼﺎﺏ ﻭ ﻣﻐﺰ ﻭ ﺫﻫﻦ ﺣﺴﺎﺱ ﻭ ﻇﺮﯾﻒ ﮐﻮﺩﮎ ﺍﺯ ﻫﻤﺎﻥ ﺁﻏﺎﺯ ﻭﻻﺩﺕ ﻣﺎﻧﻨﺪ ﺩﺳﺘﮕﺎﻫﯽ ﺩﻗﯿﻖ ﺍﺯ ﺻﺤﻨﻪ ﻫﺎ, ﺣﻮﺍﺩﺙ, ﺭﻓﺘﺎﺭ ﻭ ﺍﻋﻤﺎﻝ, ﺣﺎﻻﺕ ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﻓﯿﻠﻢ ﺑﺮﺩﺍﺭﯼ ﻧﻤﻮﺩﻩ, ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺷﮑﻞ ﻣﯽ‌ﺩﻫﺪ
ﻋﺪﻡ ﺭﻋﺎﯾﺖ ﭘﻮﺷﺶ ﺍﺳﻼﻣﯽ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﻣﺎﺩﺭ ﻭ ﺍﺭﺗﺒﺎﻁ ﭘﺪﺭ ﻭ ﻣﺎﺩﺭ ﺑﺎ ﻧﺎﻣﺤﺮﻡ ﺑﺪﻭﻥ ﻋﻨﺎﯾﺖ ﺑﻪ ﻣﻮﺍﺯﯾﻦ ﺍﺧﻼﻗﯽ ﻭ ﺍﺳﻼﻣﯽ, ﺩﺭ ﮐﺎﻫﺶ ﺣﺴﺎﺳﯿﺖ‌ﻫﺎﯼ ﺍﻋﻀﺎﯼ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺑﻪ ﻭﯾﮋﻩ ﻓﺮﺯﻧﺪﺍﻥ ﻧﺴﺒﺖ ﺑﻪ ﻫﻨﺠﺎﺭﻫﺎ ﻭ ﺍﺭﺯﺵ‌ﻫﺎﯼ ﺩﯾﻨﯽ ﮐﺎﻣﻼ ﺗﺄﺛﯿﺮﮔﺬﺍﺭ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺑﻮﺩ.

امام کاظم(علیه‏‌السلام) -به مردى که آرزوى مرگ مى‌‌‏‌‌کرد- فرمود:

آیا میان تو و خداوند خویشاوندیى است که به خاطر آن به تو کمک کند؟
عرض کرد: خیر.
فرمود: آیا خوبی‌‌هایی که پیشاپیش برای خود به آخرت فرستاده‌‌‌‌‌ای بیشتر از بدی‌‌‌‌های توست؟
عرض کرد: خیر.
فرمود: پس با این حال، چگونه هلاکت و نابودی ابدى را آرزو مى ‏کنى؟!

متن حدیث:
 سمِعَ مُوسَى بْنُ جَعْفَرٍ(ع) رَجُلًا یَتَمَنَّى الْمَوْتَ. فَقَالَ لَهُ: «هَلْ بَیْنَکَ وَ بَیْنَ اللهِ قَرَابَةٌ یُحَامِیکَ لَهَا؟ قَالَ: لَا. قَالَ: فَهَلْ لَکَ حَسَنَاتٌ قَدَّمْتَهَا تَزِیدُ عَلَى سَیِّئَاتِکَ؟ قَالَ: لَا. قَالَ: فَأَنْتَ إِذاً تَتَمَنَّى هَلَاکَ الْأَبَد»
«کشف الغمّة 2: 252»