برخی تصور کردند که اسلام با علم و فناوری، از جمله ماهواره، مخالف است؛ اما حقیقت آن است که اسلام با علم مخالف نیست؛ چه اینکه همواره به اهمیت دانش‌اندوزی و پاس‌داشت عالمان تأکید کرده است: «قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الَّذِينَ يَعْلَمُونَ وَ الَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ؛ بگو آيا كسانى كه مى‏دانند و كسانى كه نمى‏دانند، يكسان‌اند؟»
اسلام همواره مسلمانان را به تمدن‌سازی و فراگیری علوم فرا خوانده است. به همین دلیل، مسلمانان در صدر اسلام، آن‌چنان پیشرفت نمودند که بخش وسیعی از جهانیان را تحت تأثیر فرهنگ خود قرار دادند. رسول اکرم از علم و حکمت، به عنوان گمشده مؤمن یاد نموده و علی نیز دانش را گمشده مؤمن خوانده است: «پس، آن را فراگیر و بیاموز؛ هرچند از منافق باشد.» و یا در جای دیگر فرموده: «حکمت را بیاموزید؛ هرچند از مشرکان باشد.» البته از منظر اسلام، علمی ارزش دارد که در خدمت انسان‌ها قرار گرفته و رنگ الهی داشته باشد؛ در غیر این صورت، تیغی است در کف زنگی مست‌.
بی‌گهر را علم و فن آموختن
دادن تیغ است دست راهزن

تیغ‌دادن در کف زنگی مست
به که افتد علم، ناکس را به دست

ماهواره، ابزار علمی دولبه‌ای است که هم می‌توان از آن به نفع بشریت استفاده کرد و هم با آن جامعه وخانواده‌ها را از هم پاشید. متأسفانه، تعداد بسیاری از خانواده‌ها از آن استفاده خطرآفرین می‌نمایند. اسلام، با ماهواره به عنوان یک پدیده علمی، مخالف نیست؛ بلکه مخالفت اسلام، با آن جنبه‌هایی از ماهواره است که آسیب‌آفرین و منحرف‌کننده می‌باشد. مراجع عظام نیز حرمت استفاده از این وسیله را منوط به استفاده غیر مشروع نموده‌اند، چنانكه آيت‌ا… ناصر مكارم شيرازی به اين امر تصريح نموده است.

ماهواره یا قمر مصنوعی، به دستگاهی گفته می‌شود که در مدارهایی در فضا‌ به گرد زمین یا سیارات دیگر می‌چرخد. این پدیده‌، از رسانه‌های قدرت‌مند ارتباط جمعی است که می‌تواند پيام‌هايی را به دورترين نقاط جهان انتقال دهد. اگرچه بعضی از برنامه‌های ماهــواره در اطلاع‌رسانی‌های جهانی و مفید، نقش مهمی دارد، اما شماری از برنامه‌های تخريبی آن، پیامدهای زیان‌باری را در جامعه، به‌ویژه خانواده، بر جای می‌نهد؛ تا جايی كه این پیامدها، جامعه‌شناسان را بر آن داشته تا براي مصونيت بنیان خانواده از این آسیب‌ها، چاره‌انديشی كنند.

امام على عليه السّلام فرمودند:

وَ ايمُ اللّه ، مَا كانَ قَوْمٌ قَطُّ فِى غَضِّ نِعْمَةٍ مِنْ عَيْشٍ فَزالَ عَنْهُمْ اِلاَّبِذُنُوبٍ اِجتَرَحوها لاَنَّ اللّهَ لَيْسَ بِظَـلاّمٍ لِلْعَبيدِ؛

به خدا سوگند، هرگز نعمت گروهى كه از زندگىِ خوش بهره مندند، از بين نمى رود، جز به وسيله گناهانى كه مرتكب مى شوند؛ چرا كه خداوند هرگز به بندگان ظلم نمى كند.
نهج البلاغه، فرازي از خطبه 178

 بســم الله الرحمـن الرحیـم 

 امام مهدی .عج. فرمودند:

‌【چگونگی بهره‌گیرى و استفاده از من در دوران غیبت همانند انتفاع از خورشید است در آن موقعی که به وسیله ابرها از چشم افراد ناپدید شود.¹】

چــرا خورشید پنہـانــــ؟!

 علم امروز در زمینه رابطه زمین و خورشید به نکته مهمی رسیده است و آن این است که خورشید، به کمک قوه جاذبه‌ ای که دارد منظومه شمسی را حفظ می‌کند، به طوری که اگر خورشید نبود و جاذبه‌اش وجود نداشت، زمین در مدار معینی نمی‌توانست حرکت کند، در فضا پرتاب می‌شد و از بین می‌رفت.

 این جاذبه‌ منحصر به وقتی که خورشید ظاهر باشد نیست، آن وقتی هم که خورشید در پشت ابر است باز این نکته هست و ما در هر لحظه از جاذبه خورشید استفاده می‌کنیم، جدا از این که خورشید ظاهر باشد یا پشت ابر باشد، یا شب باشد و آن طرف کره زمین را نور بدهد.

 شاید یکی از نکاتی که امام تشبیه به خورشید شده در همین باشد که مردم همیشه از وجود امام زمانشان استفاده می‌کنند و فرق نمی‌کند که حجت خدا در بین مردم ظاهر و آشکار باشد یا نباشد.

‌ همچنین حدیث «لَو لا الحُجّة لسَاخَت الارض بِاهلهَا» اگر حجت خدا روی زمین نباشد، زمین پا بر جا نمی‌ماند و از بین می‌رود، از احادیثی است که هم اهل سنت آن را نقل کرده‌اند و هم شیعه که اگر وجود امام تشبیه به خورشید بشود، از این جهت خیلی قابل توجه است، که خورشید هم اگر لحظه‌ای نباشد زمین نمی‌تواند، در این نظم خاصی که قرار دارد پا بر جا بماند و از بین می‌رود.

 دلایل و تفسیرهای مفصل و جالبی در این باره وجود دارد که به علاقه‌مندان پیشنهاد می‌کنم در این زمینه تحقیق و مطالعه کنند.

 منبع
‌  بحارالأنوار، ج 53، ص 181

«وَلَا تَيْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِنَّهُ لَا يَيْأَسُ مِنْ رَوْحِ اللَّهِ إِلَّا الْقوْمُ الْكَافِرُونَ »
از رحمت‏ خدا نوميد مباشيد,جز كافران كسى از رحمت‏ خدا نوميد نمى ‏شود.یوسف :87