در پاسخ به سوال یکی از کاربران محترم کانال , درباره ی چگونگی رسیدن به زندگی بهتر , اشاره شده است به (تسویف) اولویت بندی امور زندگی و اهم و مهم کردن.

و قوی شدن : هرچه که موجب ضعف روحی و شخصیتی است و زندگی راتحت فشار خود قرار می دهد باید به سمت قدرتمندی برود و به معنای مقابله کردن و درگیری نیست.

و عرض شد که به الگوی خوب با تمام تعابیرش چون داشتن امام ,همنشین , رهبر, همسر و …نیاز داریم . و بایستی توجه نمود که این هم نشینی ها و ارادت ها و بزرگ دانستن ها در اخلاق دین و دنیا و مذهب و سیاست ما تاثیر دارد . روز قیامت از انسان می پرسند :
«وَ قالُوا رَبَّنا إِنَّا أَطَعْنا سادَتَنا وَ کُبَراءَنا فَأَضَلُّونَا السَّبيلاَ »
و می گویند: «پروردگارا! ما از سران و بزرگان خود اطاعت کردیم و ما را گمراه ساختند! احزاب : 67
گمراهانی چون دواعش!که به خواست صهیونیست و سلفی هابه آبرو و جان و مال مسلمان ها دست می برند.
#بهترشدن_زندگی 4 یاد آوری
1-تسویف 2- قوی شویم 3 همنشین
مرتضی محدثی

استفاده از پیامد های تجربه شده ی دیگران عامل دیگری برای تنظیم رفتار است که فرد را از کسب تجربه در همه چیز بی نیاز می کند . این پیامد های تجربه شده عبرت نام دارد که استدلال , گذر , شناخت و مقایسه ای از ناپیدا بر پیداست .
در متون دینی عبرت در دو قلمرو «سرگذشت افراد» در زمان حال یا گذشته و «خلقت و پدیده های هستی» و چگونگی آفرینش آمده است .
آنچکه در تجربه وعبرت اهمیت دارد حفظ آن است . امام علی علیه السلام می فرمایند :
الْعَقْلُ حِفْظُ التَّجارُبِ ؛ خردمندی , حفظ کردن تجربه هاست. نهج البلاغه نامه ی 31
و پیامبر صلوات الله علیه فرموده اند :
«اعتبروا فقد خَلَتِ المَثُلات فیمن كان قَبلَكم»; عبرت گیرید , که در میان پیشینیان شما درسهای عبرت است .
بحار الانوار , ج 77 , ص 171 .

در تجربه های سیاسی کشورحفظ انگیزه های انقلاب در قالب تصاویر و, شعر و سرود وتبیین اهداف اهمیت دارد . این تجربه ها و اعتبار دادن ها برای هدایت جامعه بایستی کافی باشد ,که بی نیازی از آثار آن موجب نابینایی نسل های بعدی کشوراست.
#خود_نظم_دهی 15
#عبرت تجربه حزم حلم حیا
مرتضی محدثی

‍ علومی که ما را مشغول دنیا می کند،علوم مقدس نیست و علمی که مقدس نباشد،علم نیست، وهم است و صحنه تحرّک شیطان.

باید این عالم را از منظر توجه به حقایق نگریست تا هر چیزی در رابطه با حقیقت قدسی و ملکوتی اش نگریسته شود…

(استاد اصغر طاهر زاده

8.شوخی و مزاح
طبیعت انسان، مزاح را می‌پسندد و با آن، شاد می‌شود؛ زیرا شوخی صحیح و هدف‌دار، تصویرهای پیاپی غمناک را قطع می‌کند و عناصر شادی‌بخش را در لایه‌های روان آدمی فرو می‌برد. یکی از ویژگی‌های خانواده سالم و متعادل، همین است که شوخی و مزاح صحیح، در آن رواج دارد و افراد آن، بدین وسیله روحیه خود را شاد و با نشاط نگه می‌دارند. سیرۀ پیامبر خدا و ائمه معصومین بر همین بود که به قصد شاد‌کردن خانواده و دیگران، مزاح می‌کردند. رسول خدا فرمود: «إنّی لَأمزَحُ و لَا أقولُ إلاّ حَقّا؛ من مزاح می‌کنم؛ اما جز حق نمی‌گویم.»
حضرت علی فرمود: «هرگاه یکی از اصحاب رسول خدا اندوهگین بود، ایشان با شوخی‌کردن او را شادمان می‌کرد.»
یونس بن شیبانی می‌گوید: امام صادق به من فرمود: «شوخی شما با یکدیگر، چه اندازه است؟ عرض کردم: اندک است. فرمود: این‌گونه نباشید؛ زیرا شوخی از خوش‌خلقی است و تو با شوخی، برادرت را شادمان می‌کنی. همانا رسول خدا با کسی شوخی می‌کرد و هدفش، شاد‌کردن او بود.»
گفتنی است، شوخی باید طوری باشد که اوّلاً: با گناه توأم نباشد؛ یعنی با مسخره‌کردن دیگران یا غیبت و دروغ، فضای شادی و نشاط ایجاد نکنیم. ثانیاً: طوری باید شوخی کرد که به وقار و شخصیت آدمی لطمه نزند. روایات فراوانی در این مورد وجود دارد که نقل آنها، بحث را طولانی خواهد کرد؛ برای نمونه، امام علی فرمود: «کَثرۀُ المزاحِ تُسقِطُ الهَیبَة؛ زیاد شوخی‌کردن، از اهمیت انسان می‌کاهد.»

7.ورزش
یکی از ابزارهای مهمی که مردم می‌توانند با آن، شادی و سُرور را در محیط خانه به وجود آورند، ورزش است. اساساً وضعیت روحی و جسمی انسان، به‌گونه‌ای است که از تحرّک ضابطه‌مند و با هدف، لذت می‌برد و از این رهگذر، کارهای دیگر خود را بهتر و مطمئن‌تر انجام می‌دهد. نشاطی که در هنگام پیاده‌روی، دویدن، شنا، سوارکاری و ورزش‌های دیگر به انسان دست می‌دهد، فشار مشکلات و ناملایمات را از بین می‌برد و یا کمتر می‌کند. از همین رو، امام صادق ورزش‌های یادشده را به عنوان عوامل ایجادکنندۀ شادی و نشاط، معرفی کرده‌اند.