یکی از عواملی که می تواند سبب تحکیم خانواده و جلوگیری از هر گونه ایجاد ناراحتی در فضای خانواده شود، پرهیز از دستوری برخورد‌کردن با همسر می باشد؛ به‌ویژه در باره کارهایی که انجام آن بر همسر واجب نیست.
حضرت امام در رعایت این مسئله آنچنان دقت داشتند که یکی از دخترانشان می‌گوید: «من ندیدم در طول زندگی، امام به خانمشان بگویند: در را ببندید. بارها و بارها میدیدم که خانم می آمدند و کنار آقا می نشستند؛ ولی امام خودشان بلند می شدند و در را می بستند و حتی وقتی پا می شدند، به من هم نمی گفتند که در را ببندم. یک روز [وقتی] من به آقا گفتم: خانم که داخل اتاق می آیند، همان موقع به ایشان بگویید در را ببندند، گفتند: من حق ندارم به ایشان امر کنم؛ حتی به صورت خواهش هم چیزی از ایشان نمی خواستند.»
در این باره همسر امام می گوید: «امام در طی این سالهای طولانی زندگی مشترک، هرگز از من نخواستند یک فنجان چای به ایشان بدهم. آقا چای را خودشان آماده می‌کردند و به محض نوشیدن چای، فنجان را می شستند.»